Skip to content

“അന്ധകാരത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു”

കുറിപ്പ്: ഞാന്‍ ഇരുട്ടിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിനെ ഭയപ്പെടുന്നവരെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു. ആദ്യം ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത് ഇരുട്ടിനെ ഭയപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക്‌ അതുചെയ്യാന്‍ യുക്തിയുക്തമായ കാരണമൊന്നുമില്ലെന്നാണ്. പക്ഷെ പിന്നീട് ഈ ഭയത്തിന്റെ മന:ശാസ്ത്രപരമായ വശം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ കവിത എഴുതിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ കവിതയുടെ അവസാനം അതും ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ കവിത വാച്യാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. ഇതിനു ജീവിതത്തിന്റെ പല തലങ്ങളുമായി പ്രാധാന്യമുള്ള ബന്ധമുണ്ട്.

അന്ധകാരത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു – ആല്‍ഡ്രിന്‍ മാത്യു

ഒന്നുമില്ലായ്മയെ ഭയപ്പെടുന്നു ഞാന്‍ –

അതുതന്നെ എനിക്ക് വിനയായിരിപ്പൂ.

അന്ധകാരത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു ഞാന്‍ ഞാനായിരിക്കെ,

അതിന്‍ കാരണം കുഴപ്പിക്കുന്നു എന്‍ മനസ്സിനെ.

വിചിത്രമായ അതിന്‍ യുക്തിയെക്കുറിച്ച്, അറിവില്ലല്ലോ എനിക്ക് ദൈവമേ.

…….

എന്തുതന്നെയുണ്ട്‌ ഭയപ്പെടാന്‍, ഞാന്‍ ചോദിപ്പൂ –

അന്ധകാരമെന്നത് ഒന്നുമില്ലായ്കയല്ലാണ്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ.

വെളിച്ചം ഇവിടില്ലെന്നു അറിയുന്നു ഞാന്‍,

കാണുന്നില്ല ഞാന്‍ ഒന്നുംതന്നെ എനിക്കറിയാം.

അനിശ്ചിതമായതിനെ ഭയപ്പെടുന്നു ഞാന്‍, അനിശ്ചിതമാണെന്‍ ഭയവും അയ്യയ്യയ്യോ

…….

ചാടിവരികയായ് ഇരുട്ടില്‍ നിന്നാ, ഉഗ്രരൂപിയാം രാക്ഷസന്‍ തന്നെ.

ഭയമില്ലാതാക്കുവാന്‍ അടച്ചു ഞാനെന്‍, നഗ്നമാം ചെറുനേത്രങ്ങളെ.

തുറന്നു ഞാന്‍ അവയെ അല്‍പം മടിയോടെ, കണ്ടു ഞാന്‍ ഒരു നിഗൂഡമാം നിഴലിനെ

മറ്റൊന്നുമല്ലായിരുന്നു ആ നിഴലെന്നറിഞ്ഞു ഞാന്‍, എന്‍ ഉടുപ്പുതന്നെയായിരുന്നു ദൈവമേ!!

എന്തിനെയാണ് ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നത്, അറിവില്ലെനിക്ക് എന്‍ ദൈവമേ.

…….

ഇരുണ്ട തമസ്സില്‍നിന്നൊരു ശബ്ദം, എന്‍ മനസ്സുതന്നെയാണതെന്നറിഞ്ഞു ഞാന്‍.

ചോദ്യശരങ്ങളായി പിന്നീടങ്ങോട്ട്; ഒന്നൊന്നായി ഞാന്‍ മറുപടി നല്‍കി.

എന്തു കാണുന്നു നീ, ചോദിച്ചു അതെന്നോട് – ഒന്നുമില്ലെന്നായി എന്‍ മറുപടി.

എന്തിനെ ഭയപ്പെടുന്നു നീ ഭീരുവേ? അറിവില്ലെന്ന് ഉത്തരം നല്‍കി ഞാന്‍.

ഒന്നിനേയും നീ കാണുന്നില്ലല്ലോ, ഒന്നിനേയും നീ അറിയുന്നുമില്ലല്ലോ –

എങ്കില്‍ ഭയപ്പെടുന്നത് നീ എന്തിനെന്നു, നിന്‍ മന:സ്സാക്ഷിയാം എനിക്കുത്തരം നല്‍കുക!

…….

അന്ധകാരത്തെയല്ല ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നത്, ഇതുവരെ ഭയപ്പെട്ടതും അതിനെയല്ലല്ലോ!

അനിശ്ചിതവും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ ആ, വെളിച്ചം ഇവിടുണ്ടെന്ന് ഞാനറിയുന്നു.

അന്ധകാരത്തിന്‍ താഴ്ച്ചകളില്‍, ഒളിച്ചിരിക്കും വെളിച്ചമുണ്ടെന്ന് ഞാനറിയുന്നു.

ദൈവമേ, അതിനെയാണുഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നത്, അതുതന്നെയാണ് എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയതും.

ദൈവമേ, പുതപ്പുപോലെന്നെ ഭയം മൂടുന്നു; ഈ ഇരുട്ടില്‍നിന്നെന്നെ രക്ഷിക്കണമേ ഭഗവാനെ…….

പഠനം (കവിതയുടെ അര്‍ത്ഥം)

ആന്തരികാര്‍ത്ഥം :

ഈ കവിത ഒരുപക്ഷെ ഞാനറിയാതെതന്നെ എന്റെ വികാരങ്ങള്‍ പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. കവിതയില്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്ന വ്യക്തി ഈ ലോകത്തിലേക്ക് പുതിയതായി കടന്നുവരുന്നവനെപ്പോലെയാണ്. അവന് ചുറ്റുമുള്ളതിനോട് ഭയമാണ്. പക്ഷെ ആ ഭയത്തിനു വ്യക്തമായ കാരണമില്ല. അവന്‍ അതിന്റെ കാരണം അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നു. അവന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്. അവന്‍ തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരില്‍ തെറ്റുകള്‍ കാണുന്നു. എന്നാല്‍ അത് തുറന്നുപറയാന്‍ അവന്‍ മടിക്കുന്നു. ഇത് എന്റെ ജീവിതവുമായി സാമ്യമുള്ളതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, എനിക്ക് പ്രേമം എന്ന കാഴ്ചപ്പാടുമായി ഒരിക്കലും ഒത്തുചേരാന്‍ കഴിയുകയില്ല. പ്രേമം എന്നത് മിഥ്യയാണെന്ന് മറ്റാരെയുംകാള്‍ എനിക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായ ബോധ്യമുണ്ട്. പക്ഷെ ഇതിനെക്കുറിച്ച്‌ കേള്‍ക്കാനോ ചിന്തിക്കാനോ ആര്‍ക്കും സമയമില്ല. എനിക്ക് ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് പുറത്തുപറയാന്‍ ഭയമാണ്. ഈ അവസ്ഥ കവിതയിലുമുണ്ട് – അയാള്‍ സ്വന്തം ഉടുപ്പിന്റെ നിഴല്‍ കണ്ടു പേടിക്കുന്നു – എന്നതുകൊണ്ട്‌ സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ലോകത്തോട്‌ വിളിച്ചുപറയാനുള്ള എന്റെ ഭയത്തെ ഞാനറിയാതെതന്നെ പ്രതിപാദിച്ചു.

പക്ഷെ അയാള്‍ സാധാരണക്കാരെപ്പോലുള്ളവനല്ല – അയാള്‍ എന്തിനെക്കുറിച്ചും വളരെ നന്നായി ചിന്തിക്കും. സ്വന്തം മന:സ്സാക്ഷിയുടെയും ഭയത്തിന്റെയും ചുറ്റുപാടുകളുടെയും സമ്മര്‍ദത്തില്‍ അയാള്‍ അവസാനം തന്റെ ഭയത്തിനു പിന്നിലെ കാരണം കണ്ടുപിടിക്കുന്നു. സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പുറത്തുപറയാനല്ല അയാള്‍ക്ക്‌ ഭയം; അങ്ങനെ ചെയ്താലുണ്ടായെക്കാവുന്ന അനന്തരഫലങ്ങളെയാണ് അയാള്‍ക്ക്‌ ഭയം – എനിക്ക് സ്വന്തം അഭിപ്രായം തുറന്നുപറയുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് അങ്ങനെ ചെയ്‌താല്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും, എങ്ങനെ പെരുമാറും എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഭയം. ഇതും ഞാനറിയാതെതന്നെ കവിതയില്‍ പ്രതിഫലിച്ചു. മന:ശാസ്ത്രപരമായി ഈ കവിത എന്റെ മാനസികാവസ്ഥയെ എടുത്തുകാട്ടുന്നു. അവസാനം, ലോകത്തിന്റെ ചേഷ്ടകള്‍ തന്നെയും തന്റെ പ്രവൃത്തികളെയും മറയ്ക്കുന്നുവെന്നും താന്‍ വളരെ ഭയചകിതനാണെന്നും ദൈവത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നു അയാള്‍. അയാളെ ലോകമാകുന്ന അന്ധകാരത്തില്‍നിന്നും രക്ഷിക്കാന്‍ ദൈവത്തോട് അയാള്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു.

ഈ കവിതയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട് – ഉദ്ദേശിച്ച ആന്തരികാര്‍ത്ഥത്തെക്കാള്‍ നല്ല ഒരു അര്‍ത്ഥം കവിത എഴുതിയതിനു ശേഷം ഉണ്ടായി. ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ കവി എന്നതിനേക്കാള്‍ ഒരു മനുഷ്യജീവി എന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ വികാരങ്ങളും പ്രതിഫലിച്ചു. എന്റെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു നേര്‍ത്ത ചിത്രം ഈ കവിതയില്‍ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.

വാച്യാര്‍ത്ഥം :

ഈ കവിത ഒരാള്‍ സ്വയം പറയുന്നതുപോലത്തെ രൂപത്തിലാണ്. അന്ധകാരമെന്നത് ഒന്നുമില്ലയ്മയാണെന്ന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ പൂര്‍ണ്ണമായ ബോധ്യമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തന്റെ ഭയത്തിനു വ്യക്തമായ കാരണമില്ലെന്നു അയാള്‍ക്ക് തോന്നുന്നു. ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ ഭയപ്പെടുന്നത് അയാള്‍ക്ക്‌ വളരെ വെറിപിടിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. തന്റെ ഭയം എന്താണെന്ന് അയാള്‍ക്ക്‌ അറിവില്ല. അതുകൊണ്ട് അനിശ്ചിതമായതിനെയാണ് താന്‍ ഭയപ്പെടുന്നതെന്നു അയാള്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. പക്ഷെ അതും അനിശ്ചിതമായി അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നുന്നു. ഇരുട്ടില്‍നിന്ന്‍ ഒരു രാക്ഷസന്‍ ചാടിവരുന്നതായി അയാള്‍ കാണുന്നു. തന്റെ ഭയം ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനായി അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ അടക്കുന്നു. താന്‍ കണ്ടതെന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയില്‍ അയാള്‍ മടിയോടുകൂടെയാണെങ്കിലും തന്റെ കണ്ണുകള്‍  തുറക്കുകയും താന്‍ കണ്ടത് തന്റെ ഉടുപ്പിന്റെ നിഴലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്തിനെയാണ് താന്‍ ഭയപ്പെടുന്നതെന്നു അയാള്‍ തന്നോടുതന്നെ ചോദിക്കുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് തനിക്കു അറിവില്ലെന്ന് അയാള്‍ ഈശ്വരനോട് പരാതിപറയുന്നു. പെട്ടെന്നയാള്‍ തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വരത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അത് അയാളോട് പല ചോദ്യങ്ങളും ചോദിക്കുന്നു. എന്താണ് നീ കാണുന്നതെന്ന് അയാളോട് അത് ചോദിച്ചു. ഒന്നുമില്ലെന്ന് അയാള്‍ മറുപടി പറയുന്നു. എന്തിനെയാണു നീ ഭയപ്പെടുന്നതെന്നു അയാളോട് അത് ചോദിച്ചു. തനിക്ക് അറിവുള്ള ഒന്നുമല്ലെന്ന് അയാള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. അതുകേട്ടപ്പോള്‍ അയാളുടെ മന:സ്സാക്ഷി ചോദിച്ചു : “നീ ഒന്നും കാണുന്നില്ല, നീ ഭയക്കുന്നതെന്തെന്നു അറിയുന്നുമില്ല. നീ ശരിക്കും ഭയപ്പെടുന്നത് എന്തിനെയാണെന്നു എന്നോട് ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ പറയുക!!” തന്റെ മന:സ്സാക്ഷിയാലും ഭയത്താലും ചുറ്റുപാടിനാലും നിര്‍ബന്ധിതനാകുന്ന അയാള്‍ താന്‍ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഉത്തരങ്ങള്‍ സ്വയം കണ്ടുപിടിക്കുന്നു. താന്‍ അന്ധകാരത്തെയല്ല ഭയപ്പെടുന്നതെന്നു അയാള്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അനിശ്ചിതവും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ വെളിച്ചത്തേയും, അന്ധകാരത്തിന്റെ താഴ്ചകളില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന നിഖൂഡമായ വെളിച്ചത്തെയുമാണ് താന്‍ ഭയപ്പെടുന്നതെന്ന്‍ അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഭയപ്പെടാന്‍ ഒരു കാരണം കിട്ടിയതും ഭയം അയാളെ പിന്നെയും കീഴടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. തന്നെ ഈ അന്ധകാരത്തില്‍നിന്നും രക്ഷിക്കണമെന്ന് അയാള്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നതോടെ കവിത അവസാനിക്കുന്നു.